(nie taki) Nowy rząd Peru


W Peru nastąpi dzisiaj przekazanie władzy. Ollanta Humala zastąpi Alana Garcíę na prezydenckim fotelu, zaprzysiężony też zostanie nowy rząd. W nowej rządzącej ekipie sporo jest jednak znanych Peruwiańczykom od lat twarzy…

Podczas niedawnej wizyty w Waszyngtonie prezydent-elekt zapewniał, że zrobi wszystko aby dobre peruwiańsko-amerykańskie stosunki stały się jeszcze lepsze…

Ollanta Humala ponownie zaskoczył. Jednych miło, inni jednak czują się rozczarowani. Wśród tych pierwszych są m.in. finansiści i zagraniczni inwestorzy, którzy obawiali się populistyczno rządu, próbującego zerwać z liberalną polityką gospodarczą ostatnich lat. Narzekają zaś lewicowi ideolodzy, którzy liczyli na „nową jakość” w peruwiańskiej polityce, „przewietrzenie” elit i radykalne reformy. Okazuje się bowiem, że w nowym gabinecie, który dzisiaj zostanie zaprzysiężony w Limie, sporo jest osób od lat funkcjonujących w peruwiańskiej polityce. Nie brakuje też wykształconych na zagranicznych uniwersytetach specjalistów, z dużym doświadczeniem w prywatnym sektorze. Nowi ministrowie to, w dużej mierze, eksperci w swych dziedzinach, a nie radykalni ideolodzy którymi jeszcze nie tak dawno straszyli wyborczy przeciwnicy Humali. O nowym rządzie trudno nawet powiedzieć, ze będzie lewicowy.

Oto jego skład:

  • Premier, szef gabinetu ministrów: Salomón Lerner Ghitis, żydowski przedsiębiorca, jeden z najbogatszych ludzi w Peru. Karierę zaczął za czasów wojskowej dyktatury Juana Velasco Alvarado – został wówczas mianowany szefem państwowego koncernu produkującego i sprzedającego tłuszcz i mączkę rybną, przez pewien czas był też attaché handlowym w ambasadzie Peru w Pekinie. Po obaleniu Alvarado i przejęciu władzy przez kolejnego generała, Francisco Moralesa Bermúdeza, obiął tekę wiceministra handlu zagranicznego. Podczas pierwszego rządu Alana Garcii, należał do najściślejszego grona jego nieformalnych doradców i pracujących z jego rządem biznesmenów. Za czasów Fujimoriego, zasiadał we władzach największych mediów i kierował kilkoma prywatnymi bankami. Mimo podejrzeń o udział w kilku finansowych aferach, w 2000 roku stał się szefem walczącej z korupcją organizacji pozarządowej AC Transparencia. W 2001 roku, podczas prezydenckiej kampanii wyborczej, zaoferował wszystkim kandydatom bezpłatne korzystanie ze śmigłowców jego firmy Helisur. Owe wybory wygrał Alejandro Toledo, który uczynił z Siomiego (bo tak na Lernera Ghitisa mówi się najczęściej w Peru) szefa Cofide – państwowej firmy, która miała uzdrowić i wzmocnić peruwiański system bankowy. Długo tej posady jednak nie zagrzał – podał się do dymisji po tym jak opublikowane zostały nagrania jego rozmów telefonicznych, w których negocjował z szefami jednej z grup medialnych zamknięcie toczących się wobec nich śledztw antykorupcynjych, w zamian za pozytywne pisanie o rządzie. Z Humalą Siomi związał się już podczas kampanii wyborczej w 2006 roku. W tym roku był już oficjalnie głównym fundatorem i szefem kampanii humalowego ugrupowania Gana Perú.
  • Minister Budownictwa Mieszkaniowego: René Cornejo – podczas rządów Alejandro Toledo i części kandencji Alana Garciii szef ProInversión, państwowego organizmu zachęcającego do inwestycji zagranicznych w Peru.
  • Minister Edukacji: Patricia Salas O’Brian – doktor socjologii, wykładowca jednego z limeńskich uniwersytetów, zasiada w Narodowej Radzie Szkolnictwa.
  • Minister Energii i Górnictwa: Carlos Herrera Descalzi – zajmował to samo stanowisko w tymczasowym rządzie Valentína Paniaguy, który zawrócił Peru na drogę demokracji po upadku Fujimoriego.
  • Minister Finansów: Miguel Castilla, aktualny wiceminister finansów w odchodzącym rządzie Alana Garcii. Postrzegany jako gwarant ciągłości polityki finansowej i otwarcia Peru na zagraniczne inwestycje, które doprowadziły do bezprecedensowego wzrostu wskaźników ekonomicznych w ostatnich latach.
  • Minister Handlu Zagranicznego i Turystyki: José Luis Silva – przedsiębiorca, były szef Peruwiańskiego Stowarzyszenia Eksporterów ADEX.
  • Minister Kultury: Susana Baca, popularna piosenkarka, laureatka nagrody Grammy Latino w 2002 r., badacz kultury afroperuwiańskiej. Już zapowiedziała, że będzie „śpiewającą minister” i nie zrezygnuje z od dawna zaplanowanych na najbliższe tygodnie koncertów. Będzie pierwszym w historii Peru czarnoskórym ministrem, co ma tym większe znaczenie, że afroperuwiańczycy sa prawdopodobnie najbardziej dyskryminowaną mniejszością tego kraju.
  • Minister Obrony: Daniel Mora – inżynier, emerytowany oficer peruwiańskiej armii, do niedawna rzecznik prasowy Perú Posible, partii byłego prezydenta Alejandro Toledo. W jego rządzie był początkowo sekretarzem w ministerstwie transportu i komunikacji, a następnie szefem Narodowej Rady Służb Wywiadowczych.
  • Minister Pracy: Rudecindo Vega – polityk partii Alejandra Toledo, adwokat i jak sam się określa „ekspert w dziedzinach decentralizacji, walki z biedą, rozwoju terytorialnego i miejskiego, wodociągów i kanalizacji, budownictwa mieszkaniowego, walki z korupcją i przejrzystości procesów wyborczych”. Co ciekawe należał do partyjnej frakcji, która sprzeciwiała się poparciu Humali przed drugą turą wyborów, lobbując za udzieleniem poparcia jego przeciwniczce – Keiko Fujimori.
  • Minister Produkcji: Kurt Bruneo – swego czasu szef doradców ekonomicznych prezydenta Toledo, także były prezes centralnego banku Peru.
  • Minister Rolnictwa: Miguel Caillaux Zazzali – jeden z największych hodowców bydła w Peru, aktualny przewodniczący Fedracji Producentów Mleka.
  • Minister Spraw Kobiet i Rozwoju Socjalnego: Aída García Naranjo – feministka, działaczka organizacji pozarządowej Centrum Praw i Rozwoju CEDAL.
  • Minister Sprawiedliwości: Francisco Eguiguren Praelli – prawnik-konstytucjonalista, za swój priorytet uważa walkę z korupcją i reformę systemu penitencjarnego w Peru.
  • Minister Spraw Wewnętrznych: Óscar Valdés Dancuart – były wojskowy – pułkownik. Od 1991 roku prywatny przedsiębiorca – szef sporego koncernu produkującego żywność. W armii był nauczycielem Humali. Uważa się za „zdecydowanego nacjonalistę”.
  • Minister Spraw Zagranicznych: Rafael Roncagliolo, socjolog i dziennikarz, wykładowca uniwersytetów w Peru, Ekwadorze, Meksyku i Kanadzie. Pracował też jako konsulatant dla wielu międzynarodowych organizacji. Jeden z założycieli i długoletni sekretarz generalny organizacji pozarządowej AC Transparencia. Zadeklarowany zwolennik dialogu i „integracji latynoamerykańskiej wolnej od politycznej ideologii”.
  • Minister Środowiska: Ricardo Giesecke Sara Lafosse – fizyk, szef Narodwego Programu Pomocy Żywnościowej w rządzie Alejandro Toledo, zamieszany w defraudację środków tego programu, później także wiceminister energii. W partii Humali od niedawna.
  • Minister Transportu i Komunikacji: Carlos Paredes – przedsiębiorca z Arequipy, zasiada w radzie nadzorczej miejskiego banku i kieruje firmą produkującą żywność.
  • Minister Zdrowia: Alberto Tejada – lekarz i były międzynarodowy arbiter futbolowy,  ex-mer San Borja, jednej z dzielnic Limy. W przeszłości bezskutecznie kandydował na szefa Peruwiańskiego Związku Piłki Nożnej. Zaufany człowiek Humali, zachwalany przez niego jako „ekspert w zarządzaniu środkami publicznymi”.

Prześlij dalej:

Jedna reakcja na "(nie taki) Nowy rząd Peru"

  1. Pingback: Susana Baca - śpiewająca minister w Peru | tierralatina.pl

Odpowiedz

Twój adres email nie zostanie opublikowany.