Trynidad i Tobago jest od wczoraj kolejnym krajem, który po raz pierwszy na czele swego rządu ma kobietę. Misję sformowania nowego gabinetu otrzymała 58-letnia prawniczka, Kamla Persad-Bissessar.

Zmiana rządu na Trinidadzie i Tobago to bezpośrednia konsekwencja, wygranych zdecydowanie przez opozycję, przedterminowych wyborów parlamentarnych, które odbyły się tam w miniony poniedziałek. O ich zorganizowanie, 2 lata przed konstytucyjną datą, poprosił w kwietniu, świadomy topniejącego poparcia i uwikłania niektórych swych ministrów w korupcyjne skandale, dotychczasowy premier Patrick Manning.

Ten obecnie 63-letni konserwatywny polityk był jednym z najdłużej demokratycznie rządzących w karaibskim regionie. Stał na czele rządu swego kraju dwukrotnie, w sumie przez 13 z 17 ostatnich lat. A w Parlamencie swego kraju zasiada nieprzerwanie od… 1971 roku! Uważa się go za politycznego ojca, niekwestionowanego przez nikogo, rozwoju gospodarczego Trynidadu i Tobago podczas ostatniej dekady, którego głównym motorem jest wydobycie i eksport ropy i gazu. To Manning obniżył też podatki i przywrócił bezpłatną naukę w państwowych szkołach wyższych.

Ostatnie lata rządów Ludowego Ruchu Narodowego, partii z prezydowania której Manning dzisiaj właśnie zrezygnował, to jednak, oprócz gospodarczych sukcesów, także coraz częstsze korupcyjne skandale, nepotyzm i gwałtowny wzrost przestępczości. Roczna liczba morderstw w tym niewielkim przecież państwie (1,3 miliona mieszkańców) przeszła z 93 w 1999 r. do 509 w roku ubiegłym.

Doszło do tego, że prezydent kraju Max Richards, któremu konstytucja daje rolę podobną do tej jaką w Wielkiej Brytanii piastuje królowa, czyli głównie protokolarną i reprezentacyjną, i który normalnie nie wtrąca się do bieżącej polityki, zaczął w tym roku niespodziewanie krytykować rząd za pasywność wobec narkotykowych i przestępczych gangów.

W takiej właśnie atmosferze powszechnej krytyki ustępującego gabinetu odbyły się poniedziałkowe wybory. Partia Manninga przegrała je sromotnie i to mimo, że dotychczasowy premier, w czasie kampanii, nie wahał sie uderzać nawet w seksistowskie i rasistowskie argumenty. Straszył m.in., że opozycja kierowana przez kobietę nie będzie potrafiła efektywnie rządzić, że Kamla Persad-Bissessar jest tylko marionetką w rękach otaczających ją mężczyzn, oraz wytykał jej hinduskie korzenie, dodając że czarnoskórzy mogą stać się obywatelami drugiej kategorii.

Wzbudzanie lęków jednak nie zadziałało. W poniedziałkowym głosowaniu, w którym wzięła udział rekordowa liczba ponad 70 proc. uprawnionych obywateli, Zjednoczony Kongres Narodowy, socjaldemokratyczna partia kierowana przez Kamlę Persad-Bissessar, zdobył aż 21 foteli w 41-osobowej Izbie Reprezentantów. Co więcej, weszli też do niej także reprezentanci dwóch nowych, niewielkich partii, które zawarły przedwyborczy sojusz z zwycięskim ugrupowaniem: również centrolewicowy Kongres Ludowy ma 6 deputowanych, a zabiegająca o większą decentralizację i autonomię wysp Ludowa Organizacja Tobago dwóch kolejnych.

Rządzący przez ostatnię dekadę Ludowy Ruch Narodowy wywalczył tylko 12 mandatów. W poprzedniej kadencji miał ich 26…

Nowa premier Kamla Persad-Bissessar nie jest bynajmniej dla mieszkańców Tryndadu i Tobago nikim nowym. W Izbie Reprezentantów tego kraju zasiada nieprzerwanie od 1995 roku i była też, przez krótki okres, pierwszą kobietą-prokuratorem generalnym. Przez ostatnie lata pełniła zinstytucjonalizowaną w trynidadzkim parlamencie rolę Lidera Opozycji.

„Zaczynamy realizować nadzieją i obietnicę zmiany naszego kraju. Pamiętajmy jednak, że musimy pozostać zjednoczeni. Zróbmy wszystko abyśmy wciąż byli jednym narodem” – zaapelowała podczas ceremonii zaprzysiężenia szefowa nowego rządu.

Related posts:

1. Kobieta, ale nie pierwsza…
2. Kto się boi pana Coke?
3. Turystyczne sukcesy Kolumbii

Rząd Jamajki wprowadził dzisiaj stan wyjątkowy w Kingston, stolicy kraju. To reakcja na gwałtowne manifestacje mieszkańców w obronie domniemanego szefa potężnej narkotykowej organizacji.

Mr. Coke

To historia godna filmowego scenariusza. Wyobraźcie sobie szefa potężnego narkotykowego gangu, który ma na nazwisko – nota bene – Coke. Jest bezwzględny i hojny zarazem. Bez wahania morduje zdrajców, przeciwników i konkurentów, ale potrafi się sowicie odpłacić za życzliwość polityków, sędziów i organów ścigania. Dba też o swych ziomków: dawnych kolegów z podwórka, sąsiadów, ich dzieci, znajomych… Ochoczo pomaga biednej dzielnicy z której się wywodzi. Zastępuje w niej niedomagające Państwo – finansuje przedszkola, kuby sportowe, organizuje własną „policję” czuwającą nad spokojem i bezpieczeństwem, a nawet wesprze gotówką w trudnej sytuacji, czy wyposaży w nowoczesny sprzęt grający lokalny, obiecujący Sound System. Ba, pilnuje nawet, aby młodzi z jego rewiru nie schodzili na złą drogę, nie przesadzali z narkotykami, nie pili zbytnio i nie awanturowali się. Taki wychowawca, mecenas i sponsor zarazem. Zbawca i wybawca.

Pan Coke nie musi się nawet niepokoić gdy w nie tak dalekich Stanach Zjednoczonych domagają się jego głowy. Może nie dosłownie głowy, ale na pewno ekstradycji. Nie musi się martwić, bo za niego robią to inni. Np. premier jego kraju, który – jak stary dobry kumpel – wyszukuje znaną prawniczą kancelarię w Waszyngtonie, aby ta zabiegała o „wyciszenie” sprawy. Honoraria za jej prace, oczywiście, płacone są z centralnego państwowego budżetu. To przecież naturalne – pan Coke jest szanowanym obywatelem, tyle zrobił dobrego, filantrop prawdziwy… Tym bardziej, że rządzącej partii też pomógł w dojściu do władzy.

Martwić się nie musi i premier. Wie, że nikt nie będzie na niego naciskał, nikt nie będzie się dopytywał, dlaczego opłaca jakichś prawników w Stanach Zjednoczonych. Na pewno nie będzie to interesowało opozycji. Ona też przecież kiedyś rządziła i też korzystała z usług jednego z najbogatszych i najhojniejszych obywateli… Z resztą nigdy nie wiadomo kogo zechce on poprzeć w kolejnych wyborach. A nuż dojdzie do wniosku, że opłaca mu się alternacja przywódców kraju? Z panem Coke lepiej nie zadzierać, to przecież wszyscy wiedzą. To taki szanowany biznesmen… W budownictwie się dorobił! I ma też firmę konsultingową doradzającą wielu ministrom…

Historia ta nie powstała jednak w głowie holywoodzkiego scenarzysty. Chistopher „Dudus” Coke rzeczywiście istnieje i jest Jamajczykiem. Ma 42 lata i zdaniem FBI oraz brytyjskiego Scotland Yardu jest obecnie szefem, założonego przez swego ojca, działającego w Stanach Zjednoczonych i Europie, potężnego gangu Shower Posse, kontrolującego przemyt cracku, marihuany i broni wśród jamajskich emigrantów. Jego gangsterzy odpowiedzialni są za ponad 1200 morderstw. To z resztą dzięki nim organizacja dorobiła się swej aktualnej nazwy. Znana jest bowiem z tego, że nie zabija jednym strzałem, ale właśnie prysznicem z kul. To ich taki znak firmowy…

Dom pana Coke w Tivoli Gardens

Dzielnica Dudusa w Kingston to Tivoli Gardens. To dokładnie ten sam okręg wyborczy, z którego na fotel premiera wyniesiony został szefujący obecnie jamajskiemu rządowi Bruce Golding. Ale to bynajmniej nie wszystkie związki pana Coke z władzą. Np. jego adwokatem był jeszcze do niedawna Tom Tavares-Finson, znany jamajski prawnik, ale i też – a może i przede wszystkim – wpływowy senator i jeden z szefów rządzącej Partii Pracy.

I rzeczywiście, gdy Stany Zjednoczone, w ubiegłym roku, formalnie zwróciły się do Jamajki o ekstradycję Christophera Coke, premier Golding wynajął w Waszyngtonie lobbystów, aby zabiegali o więcej szacunku wobec tak znamienitego rodaka. Bo my i tak go nie wydamy – zapowiedział.

Premier Jamajki Bruce Golding (fot: Office of the Prime Minister)

No ale jamajski premier nie docenił jednak determinacji amerykańskich prokuratorów, którzy też postanowili lobbować na waszyngtońskim Kapitolu. I którzy najwyraźniej okazali się bardziej skuteczni od wynajętych adwokatów. Bo Jamajka zaczęła się nagle pojawiać w amerykańskich raportach jako kraj ukrywający narkotykowych bossów i przemytników broni, bo coraz częściej oficjele z Kingston spotykali się z odmową amerykańskiej wizy, bo USA ociąga się z wysłaniem na Jamajkę swego ambasadora…

W miniony poniedziałek nastąpiła nagła zmiana sytuacji. Gdy niektórzy, zdenerwowani rosnącą izolacją Jamajki parlamentarzyści zaczęli domagać się dymisji premiera, Golding nagle obwieścił, że nie będzie już blokował ekstradycji, że się na nią zgadza…

No ale aby wydać przestępcę trzeba go jeszcze złapać. Policja wysłana do Tivoli Gardens spotkała się, z miejską partyzantką. Ludność wyległa na ulicę aby chronić swego sąsiada-dobroczyńcę. Na ulicach pojawiły się barykady, dzisiaj doszło do szturmów na komisariaty policji, padły pierwsze, skierowane w mundurowych strzały. Celne…

barykady broniące dostępu Tivoli Gardens (fot: BBC World Service)

Golding nie ma już wyjścia. Powiedział A, musi powiedzieć B. Nie może się już wycofać. Dlatego ten stan wyjątkowy. Policja ma prawo zatrzymywać i przeszukiwać bez nakazu. Może ograniczać ruch i wolności obywatelskie. Może np. nakazać ludziom aby nie wychodzili z domów. Dostaje wsparcie armii. Coke okazał się tchórzem, zasłania się ludźmi. Nie możemy pozwolić aby kryminaliści okupowali naszą stolicę – denerwował się premier w wygłoszonym dzisiaj orędziu.

Mimo to znawcy tematu w Jamajce i USA są przekonani, że do ekstradycji nie dojdzie. Coke pewnie zginie podczas próby zatrzymania, prognozują. On jest zbyt niewygodny, wie zbyt wiele, zna zbyt dobrze wielu jamajskich polityków i ich sekrety. Skończy jak ojciec.

Lester Coke, tak samo jak syn uwikłany w jamajską politykę założyciel Shower Posse, też miał być wydany do USA. I nawet udało się go w 1992 roku aresztować. Zginął jednak, w nigdy do końca nie wyjaśnionej strzelaninie wewnątrz więzienia. Dosłownie na kilka godzin przed zaplanowaną ekstradycją…

Related posts:

1. Najpopularniejsze teksty maja
2. Mexicana leci w dół
3. Kobieta rządzi na Trynidadzie i Tobago

Choć to raczej nie jest niespodzianka, to jednak dla milionów nastolatek i kobiet na całym świecie musi to być bolesna informacja. Portorykańczyk Ricky Martin, dla wielu archetyp latin-lovera, piosenkarz wielokrotnie wygrywający plebiscyty na najseksowniejszego mężczyznę, potwierdził dzisiaj, że jest gejem.

Ricky Martin to jedna z największych gwiazd latynoskiego popu. Ma na swym koncie kilkanaście płyt, które sprzedały się na całym świecie w ponad 50 milionach egzemplarzy. Największymi przebojami tego 38-letniego obecnie Portorykańczyka były pamiętne Vivin’ La Vida Loca, otwierająca ten wpis María i oficjalny hymn piłkarskiego Mundialu w 1998 roku: La Copa de La Vida.

(fot: Spin Cycle NYC)

Dla wielu fanów, a zwłaszcza fanek, Ricky Martin był też, a może i przede wszystkim, symbolem seksu, latynoskim ideałem męskiego piękna. Magazyn People dwukrotnie umieścił go na swej corocznej liście 50. Najpiękniejszych Osób Świata. Sam piosenkarz chętnie ze swego mitu latin-lovera umiejętnie korzystał i umiejętnie go podtrzymywał, m.in. pokazując się publicznie ze znanymi modelkami i aktorkami, czy relacjonując ze szczegółami w wywiadach swój kilkuletni, burzliwy związek ze starszą od niego o 7 lat gwiazdą meksykańskiej telewizji, Rebeccą de Alba.

Wszelkim plotkom i doniesieniom o swym homoseksualiźmie Ricky Martin zawsze dotąd kategorycznie zaprzeczał, twierdząc że „powstają onew głowach osób, które nie mają własnego życia, albo po prostu są wymysłem tych, którzy chcieliby mnie takiego jakim nie jestem”. A o mężczyznach pojawiających się u jego boku na zdjęciach zdobywanych przez paparazzich niezmiennie mówił „koledzy”, bądź „serdeczni przyjaciele”. W sierpniu 2008 roku Martin stał się nawet ojcem dwóch bliźniaków, choć – jak przyznał – matką była nie życiowa partnerka, lecz wynajęta i sowicie opłacona surogatka.

Ciężar ukrywania własnej tożsamości, udawania kogoś innego, okazał się jednak być zbyt wielki. Dzisiaj Ricky Martin postanowił ujawnić prawdę o swojej seksualności. Zaczęło się od krótkiego tekstu opublikowanego na twitterze, cytatu z Martina Lutera Kinga: Nasze życia zaczynają umierać w dniu w którym zaczynamy ukrywać rzeczy naprawdę ważne. A godzinę później pojawił się link do opublikowanego na oficjalnej stronie piosenkarza tekstu zatytułowanego Moje życie:

(…)Wiele osób mi mówiło, że to nie jest ważne, że nie warto tego robić, bo cała moja dotychczasowa praca, wszytko to co osiągnąłem się zawali. Że wielu na tym świecie nie jest gotowych przyjąć mojej prawdy, tego jakim jestem. A ponieważ te rady pochodziły od osób które szalenie kocham, podążałem moim życiem nie mówiąc całej prawdy. BARDZO ZŁE. Dałem się uwieść lękowi, dokonałem sabotażu mojego własnego życia. Dzisiaj czuje się odpowiedzialny za wszystkie te decyzje, za wszystko co zrobiłem.
I jeśli ktoś się mnie zapyta: Ricky czego się boisz? To odpowiem: krwi, która spływa ulicami państw w stanie wojny, seksualnego niewolnictwa nieletnich, terroryzmu, cynizmu niektórych osób sprawujących władzę, manipulacji religią. Ale nie boje się mojej natury, nie boję się mojej prawdy. JUŻ NIE! Przeciwnie, one dodają mi wartości i siły. Dokładnie tego, czego potrzebuję dla siebie i moich bliskich, tym bardziej że jestem ojcem 2 chłopców, będących dla mnie lśnieniem. Muszę stanąć na wysokości zadania. Gdybym miał żyć tak jak żyłem do tej pory, przygaszałbym światło ich istnienia. MAM TEGO DOŚĆ! TO MUSI SIĘ ZMIENIĆ. Nie zdarzyło się to 5 czy 10 lat temu, zdarzy się dzisiaj. Dzisiaj jest mój dzień, mój czas, moja chwila.
Co się po tym wszystkim wydarzy? Tego nikt nie wie. Dzisiaj skupiam się nad tym co przeżywam w tej chwili. Te wszystkie lata milczenia i rozmyśloań mnie wzmocniły i przypomniały mi o miłości jaką noszę w sobie, uświadomiły mi że akceptacje znajduje się w sobie samym, a prawda przynosi spokój. Od dzisiaj szczęście ma dla mnie inne znaczenie.
Do był bardzo długi, intensywny, bolesny i stresujący proces. Ale też wyzwalający. Przysięgam wam, że każde słowo, które tu czytacie narodziło się z miłości, oczyszczenia, siły i akceptacji. Że pisanie tego jest zbliżaniem się do mego wewnętrznego pokoju, jest częścią mej ewolucji. Dzisiaj AKCEPTUJĘ SWOJA HOMOSEKSUALNOŚĆ jako dar od życia. Czuję się błogosławiony będąc, tym kim jestem.

Related posts:

1. Nowy hit Juanesa
2. Kolumbia wsłuchuje się w Galeras
3. Tak się robi interesy w Argentynie

Były polski prezydent i laureat pokojowej nagrody Nobla, Lech Wałęsa, skrytykował dziś wspólnotę międzynarodową za opieszałość w działaniach mogących doprowadzić do demokratyzacji życia politycznego na Kubie.

Lech Wałęsa jest od kilku dni w Madrycie, gdzie jego fundacja zorganizowała dwudniowe seminarium „Europejczcy solidarni z Kubą”. Były prezydent nie szczędził słów krytyki pod adresem europejskich i amerykańskich rządów, które – jego zdaniem – nie wywierają należytego nacisku na władze w Hawanie, aby te usiadły w końcu do negocjacyjnego stołu z opozycją i wspólnie opracowały plan wprowadzenia demokracji na wyspie. –Odnoszę czasami wrażenie, że zwłaszcza Amerykanom, zależy na utrzymaniu kubańskiego skansenu marksizmu i komunizmu, z Fidelem Castro na czele- stwierdził Wałęsa w rozmowie z hiszpańską agencją EFE.

I choć zdaniem naszego rodaka „jest wręcz niewiarygodne”, że reżim rodziny Castro nie upadł wraz z falą przemian jakie towarzyszyły upadkowi Muru Berlińskiego i rozpadowi ZSRR, to jednak nie ma on wątpliwości, że – wcześniej czy później – do zmian na Kubie dojdzie.

Castrowski reżim jest, według Wałęsy, „sprzeczny z logiką rozwoju cywilizacyjnego”, który sprawia m.in. że ludzie chcą podróżować, a nie być więźniami własnego kraju. Zdaniem byłego związkowca nie ma też odwrotu przed wolnym rynkiem, gdyż – jak pokazała historia – centralnie planowana gospodarka nigdy i nigdzie się jeszcze nie sprawdziły.

Wałęsa podkreślił jednak, że to Kubańczycy – tak jak my to zrobiliśmy w Polsce – sami muszą wziąć sprawy w swoje ręce i zmusić władze w Hawanie do dialogu i reform. Wspólnota międzynarodowa może i musi wspierać tych co walczą o wolność na Kubie, ale nie ich zastąpić, wykonać pracy za nich. To sami Kubańczycy muszą dać impuls, który sprowokuje lawinę przemian – stwierdził. I zapewnił przy okazji, że „jego bagaże są gotowe”, aby w kluczowym momencie polecieć na wyspę i osobiście dołożyć wszelkich starań, aby proces demokratyzacji był pokojowy.

głodujący kubański opozycjonista Guillermo Fariñas

Polski Noblista przypomniał, że rozmawiał kilka dni temu przez telefon z Guillermo Fariñasem, kubańskim niezależnym dziennikarzem, który od 26 lutego prowadzi na wyspie strajk głodowy, domagając się uwolnienia 26 więźniów politycznych mających kłopoty ze zdrowiem. Rozpoczął go w trzy dni po głodowej śmierci innego kubańskiego dysydenta – Orlando Zapaty.

Chciałem go przekonać, że Kuba bardziej niż męczenników potrzebuje żywych opozycjonistów, zwłaszcza z takim jak jego doświadczeniem – tłumaczył Wałęsa. Fariñas miał odpowiedzieć, że ma nadzieję iż kiedyś Wałęsa będzie mógł odwiedzić jego kraj i złożyć kwiat na jego grobie, bo będzie to oznaczać, że Kuba jest już wolna i jego protest nie poszedł na marne. Ja to rozumiem, bo sam nie raz głodowałem i wiem, że dochodzi się w takim proteście do momentu, w którym trudno już obiektywnie oceniać sytuację i w którym człowiek oswaja się z myślą, że może umrzeć – podkreślił Wałęsa. Strajk głodowy jest formą walki i zwycięstwa – dodał.

W trakcie madryckiego seminarium zawiązała się paneuropejska parlamentarna grupa robocza, której członkowie zobowiązali się zm.in. wracać uwagę swych naradowych parlamentów na łamanie praw człowieka, oraz ograniczanie praw cywilnych i obywatelskich na Kubie. Członkami-założycielami grupy są Hiszpanie: Teófilo de Luis, Antonio López-Istúriz, José Ignacio Salafranca i Pablo Arias, Portugalczyk José Ribeiro, Litwin Egidijus Vareikis oraz Maciej Płażyński z Polski.

Related posts:

1. Newsweek zdenerwował Cháveza
2. Zdrajcy! Uciekli z Raju!
3. Ciężko dziennikarzom obu Ameryk

Za trzęsieniem ziemi w Haiti stoi amerykańska armia. To ona je spowodowała w ramach testów nowego typu broni. Zmiany klimatyczne, susze i powodzie także są wywoływane przez Pentagon – takimi to rewelacjami raczą od kilku dni Wenezuelczyków rządowe media.

zawalony Pałac Prezydencki (fot. Logan Abassi/UNDP)

Informacja powtarzana jest regularnie. Zarówno w rządowej rozgłośni RNV, jak i np. w teoretycznie „edukacyjnej” telewizji ViVe. Dziennikarze oraz zapraszani do studia eksperci za każdym razem powołują się na bliżej nie sprecyzowane „raporty Północnej Floty Federacji Rosyjskiej” jakie Wenezuela, jako bratni kraj, otrzymała niedawno w największym zaufaniu.

Wynikać ma z nich jednoznacznie, że tragiczne trzęsienie ziemi na Haiti, zostało szczegółowo zaplanowane przez amerykański Pentagon. I – zdaniem rządowych mediów w Caracas- haitańska tragedia jest niestety dowodem na to, jak wielkich postępów dokonali pracujący dla jankeskiego imperium naukowcy, w swych, rozpoczętych już w latach 70., badaniach nad tzw. bronią sejsmiczną. Wykorzystuje ona – tłumaczy telewizja ViVe – „technologię Pulsu, Plazmy i Elektromagnetycznego Dźwięku Tesli”.

Jako dowód na to, że trzęsienie ziemi na Haiti było „eksperymentalne, a nie naturalne” rozmówcy ViVe podają brak tsunami, oraz fakt że zniszczyło ono wyłącznie Haiti, oszczędzając znajdującą się na tej samej wyspie Dominikanę. Niektórzy sugerują nawet, że poza dźwiękiem Tesli użyto także niewielkich, umieszczonych głęboko pod ziemią, ładunków atomowych. Takich samych jakich miano użyć do wywołania tragicznego azjatyckiego tsunami w 2004 roku…

Wszystko to ma być częścią tajnego amerykańskiego programu HAARP, który poza bronią sejsmiczna – twierdzą media Hugo Chaveza – obejmuje też systemy prowokowania anomalii klimatycznych na całym globie. Susze, powodzie i huragany, także – w większości przypadków – są niczym innym jak zaplanowanym efektem działań służb wojskowych z USA.

Trzęsienia ziemi amerykańska armia ma wywyoływać bombardując z satelitów precyzyjnie określone punkty naszego globu „niewidzialnym promieniowaniem o określonej częstotliwości”. Zdaniem rządowych dziennikarzy i zapraszanych przez nich ekspertów, Rosjanie w swych raportach prezentują dowody, że jest bardziej niż prawdopodobne, iż tragiczne trzęsienie ziemi w chińskim Syczuanie, w maju 2008 roku, w którym zginęło blisko 70 tys. osób, nie było naturalne, lecz sprowokowane przez Amerykanów. Podobnie jak niedawne niewielkie wstrząsy w Kaliforni, Hondurasie i Wenezueli, które były niczym innym jak testami przed zatrzęsieniem Haiti.

Rewolucyjne wenezuelskie media przekonują, że tragedia na Haiti zaplanowana została przez Pentagon w takich właśnie, gigantycznych rozmiarach i z setkami tysięcy niewinnych ofiar, aby umożliwić Stanom Zjednoczonym przeprowadzenie „humanitarnej inwazji” na ten kraj i wyjęcie go spod protekcji ONZ.

Ale to nie wszystko. Bo choć tragedia Haiti jest wielkich rozmiarów, wciąż – tłumaczą reżimowi wenezuelscy dziennikarze – pozostaje tylko próbą, eksperymentem. Prawdziwym celem amerykańskich wojskowych jest – ich zdaniem – wywołanie gigantycznych trzęsień ziemi w Iranie i w taki sposób usunięcie islamskich, zaprzyjaźnionych z Wenezuelą, rewolucyjnych władz…

Jest to dłuższa wersja tekstu opublikowanego przez Gazetę Wyborczą.

Related posts:

1. Haiti błotem przykryte
2. Tragedia wyspy Robinsona Crusoe
3. Trzęsienie ziemi w Chile

-Boję się, że możemy mieć dziesiątki tysięcy ofiar. Ja sam nie mam już domu, nie mam biura, jestem na ulicy i zupełnie nie wiem gdzie spędzę dzisiejszą noc.- te słowa prezydenta Haiti, René Prévala, wypowiedziane w jednym z pierwszych telefonicznych wywiadów, udzielonych tuż po środowym trzęsieniu ziemu, doskonale oddają chaos jaki tego dnia zapanował na zachodniej części Hispanioli.

zawalony Pałac Prezydencki (fot. Logan Abassi/UNDP)

W dosłownie kilkadziesiąt sekund, bo pierwszy wstrząs trwał niespełna minutę, niemal cały kraj zamienił się w ruinę. Budynki składały sie jak domki z kart. W Port-au-Prince, stolicy Haiti, zniszczeniu uległy siedziby niemal wszystkich instytucji – zawaliły się szpitale, największy uniwersytet, Pałac Prezydencki, Parlament, więzienie, nawet ponad stuletnia katedra. Siła kataklizmu przekroczyła 7 stopni w skali Richtera – naukowcy oceniają, że wyzwolona przez ruchy tektoniczne energia miała taką siłę, jak mniej więcej 35. bomb atomowych jak ta, którą zrzucono na Hiroszimę.

Biednemu wiatr zawsze wieje w oczy – to powiedzenie doskonale ilustruje współczesną haitańską historię. Ten najuboższy kraj zachodniej półkuli przeszedł w ostatnich dekadach przez chyba wszystkie możliwe kataklizmy i bolączki: krwawą dyktaturę rodziny Duvalier, zamachy stanu, społeczne bunty, mordercze huragany.

Mimo wszystko, mniej więcej od 2004 roku i przy bardzo intensywnej międzynarodowej pomocy, kraj powoli dźwigał się z kolan. Ustabilizowano demokrację, wojsko i policja ONZ-owskiej misji MINUSTAH z trudem ale jednak zaprowadziły relatywny spokój na ulicach, ponownie zaczęły funkcjonować szkoły, służba zdrowia, państwowe instytucje.

12 stycznia 2010 roku, o 16.53 lokalnego czasu, na Haiti powrócił chaos i anarchia. Większe niż kiedykolwiek. Znowu nic nie działa, ulice – a raczej to co z nich pozostało – wypełniły się ludzkimi zwłokami, pojawiły się uzbrojone gangi rabujące zgliszcza.

ONZ-owskie siły na miejscu tym razem okazały się bezsilne. Kataklizm zniszczył także ich siedzibę, zabił szefa misji Hédi Annabiego i dziesiątki, jeśli nie setki innych pracowników i mundurowych funkcjonariuszy. Większość ich pojazdów ugrzęzła pod gruzami. Zresztą i tak drogi są nieprzejezdne.

Międzynarodowa pomoc, choć natychmiastowa i masowa, spotyka się olbrzymimi logistycznymi problemami. Pas startowy jedynego w kraju lotniska mogącego przyjąć samoloty transportowe na szczęście ocalał, ale cóż z tego skoro nie było ludzi i sprzętu do ich rozładowywania. Ani dróg aby pomoc dostarczać do potrzebujących.

Eksperci z organizacji pomocowych, zazwyczaj bardzo niechętni udziałowi wojska w operacjach humanitarnych, tym razem zgodnie zaapelowali o jak najszybsze przysłanie żołnierzy. Tylko oni, wraz ze swymi śmigłowcami, gąsienicowymi transporterami, szpitalami polowymi i kamizelkami kuloodpornymi mogą próbować ogarnąć aktualną sytuację. Stany Zjednoczone już skierowały w stronę Haiti lotniskowiec i rozpoczęły rozmieszczanie na wyspie żołnierzy piechoty morskiej. Są już też na niej wojskowi z Hiszpanii i Francji.

Specyfika Haiti sprawia, że nie można stosować standardowych w takich sytuacjach, procedur pomocowych. Światowy Program Żywnościowy od razu np. zaapelował aby pomoc, przynajmniej w początkowym okresie, nie zawierała ryżu, ani niczego innego wymagającego gotowania. Haiti jest bowiem niemal całkowicie pozbawione drzew, więc z braku opału nie można tworzyć improwizowanych polowych kuchni.

Zmartwieniem dla niosących pomoc są nie tylko ci, którzy przeżyli. Jak najszybciej trzeba też się zająć szybko rozkładającymi się w karaibskim klimacie zwłokami ofiar. Ile ich jest nie wiadomo. Na pewno bardzo dużo. Międzynarodowy Komitet Czerwonego Krzyża szacuje, że zabitych może być około 50 tysięcy, haitańskie władze nie wykluczają, że nawet dwa razy więcej. Ciała trzeba jak najszybciej identyfikować i grzebać. Póki co, na ulicach Port-au-Prince leżą tysiące anonimowych trupów. Jak wygląda obecnie to miasto można zobaczyć chociażby w przejmującej galerii zdjęć, przygotowanej przez Boston Globe.

Chyba nikt z nas nie może pozostać obojętny wobec ogromu haitańskiej tragedii. Każdy z nas może i powinien pomóc. Najdrobniejszy gest się liczy. Dla kraju w którym przed trzęsieniem ziemi większość mieszkańców żyła za mniej niż dolara dziennie liczyć się teraz będzie dosłownie każdy grosz. Haiti trzeba dosłownie wybudować od nowa. Jak możesz w tym pomóc dowiesz się chociażby odwiedzając stronę Polskiej Akcji Humanitarnej.

Related posts:

1. Tragedia na Haiti to jankeskie ćwiczenia?
2. Posadzą drzewa na Haiti?
3. Haiti błotem przykryte

Choć Ameryka Łacińska uważana jest za bastion katolicyzmu, jej mieszkańcy nie stronią od religijnego synkretyzmu. I częste jest, że ludzie którzy w niedzielę modlą się w kościele, w ciągu tygodnia hołdują Trzem Mocom, Marii Lionzie, czczą Orisze, Pachamamę, składją ofiary ze zwierząt, czy komunikują się z przodkami. Chrześcijaństwo miesza się tu z tradycyjnymi wierzeniami indiańskimi i afrykańskimi kultami, które dotarły wraz z przywożonymi przez kolonizatorów niewolnikami.

Latynosi z lubością noszą więc amuletuy, oraz chodzą do różnych uzdrowicieli, znachorów, czarowników, wróżbitów, odczyniaczy uroków i przepowiadaczy przyszłości. Początek roku to okres, w którym nawet najpoważniejsze media poświęcają sporo miejsca zapowiedziom magów i jasnowidzów. A w tym roku są oni wyjątkow zgodni – 2010 ma być dla Ameryki Łacińskiej trudny i burzliwy.

Meksykanin Antonio Vásquez Alba, znany w Meksyku jako Brujo Mayor, czyli Naczelny Czarownik, przyszłość przepowiada juz od blisko 20 lat. Choć nie, inaczej – on twierdzi, że o tym co może się stać informują go bogowie i różne moce, a on sam jest tylko ich posłańcem, który potrafi się z nimi porozumiewać dzięki kartom tarota.

Z jego usług od lat chętnie korzystają meksykańskie gwiazdy showbusinessu, lokalni politycy, a nawet – jak to ostatnio przyznał – niektórzy bossowie narkomafii. I choć za swe konsultacje pobiera zazwyczaj astronomiczne honoraria, to swe doroczne przepowiednie zdradza gratis, w trakcie z roku na rok coraz bardziej obleganych konferencji prasowych, na które swych dziennikarzy wysyłają zarówno media lokalne, jak i wielkie światowe agencje.

Według Brujo Mayor w tym roku na latynoamerykańskim kontynencie wybuchnie wojna – Wenezuela Hugo Cháveza znajdzie w końcu od dawna szukany pretekst aby najechać na sąsiednią Kolumbię. Nie lepiej ma być w Argentynie, gdzie bieżący rok ma przynieść wojskowy zamach stanu, który odsunie od władzy Cristinę Kirchner.

Z kolei w Hondurasie wykluczone jest aby do władzy powrócił obalony w ubiegłym roku prezydent Manuel Zelaya. Zdaniem Brujo Mayor, któregoś dnia, niepostrzeżenie opuści on brazylijską ambasadę w Tegucigalpie, w której się obecnie ukrywa, i ucieknie za granicę.

Dla swojego własnego kraju, Meksyku, czarownik przepowiada spadek bezrobocia i generalną poprawę gospodarczej koniunkrury, przy równoczesnym braku postępów w wojnie jaką lokalne władze prowadzą z narkotykowymi kartelami. 2010 roku ma też obfitować w skandale związane z ujawnianiem powiązań między znanymi osobistościami a narkobiznesem. Szczególnie ma to dotyczyć gruperos – wykonawców najpopularniejszego w tym kraju gatunku muzyki.

Nie wszystko jednak w tegorocznych przepowiedniach Brujo Mayor jest pesymistyczne. Jego zdaniem bardzo popularna w Meksyku piosenkarka Paulina Rubio w końcu… zajdzie w od dawna wymarzoną ciąże.

Jeśli jednak nie wierzycie w tarota, to może bardziej dla Was przekonywujące będą przepowiednie kubańskiej Comisión Organizadora de la Letra del Año, czyli Komisji Organizacyjnej Litery Roku. Pod tą dziwną nazwą kryją się ponoć najmocniejsi na Kubie babalawos – kapłani santerii. Oni także od ponad 20 lat publikują na początku każdego stycznia tzw. Letra del Año – Literę Roku. Są to przepowiednie redagowane po przeprowadzanej w noc sylwestrową tajnej ceremonii, w trakcie której babalawos m.in. składają bogom i duchom ofiarę z wielu kóz i kur.

Tym razem santeryjskie orisze ostrzegły kapłanów, że 2010 rok będzie obfitował w zamachy stanu, gwałtowne zmiany systemów politycznych, oraz zdrady w najwyższych kręgach władzy. Mogą też wybuchnąć nowe wojny i prawdopodobnie nie obędzie się bez mniejszych „interwencji wojskowych”. Rozpoczęty właśnie rok będzie też, zdaniem Letra del Año, bardziej niż zwykle bogaty w zgony znanych na całym świecie osobistości. I to zarówno ze świata religijnego, jak i politycznego, oraz naukowego.

W 2010 roku mamy też być świadkiem dużej katastrofy ekologicznej, oraz znaczącego wypadku morskiego. A niektóre regiony świata ponownie może dosięgnąć klęska głodu. Grozi też cykl dotkliwych suszy i powodzi.

Jeden z członków Komisji Organizacyjnej, Víctor Betancourt, wezwał także polityków od dawna sprawujących władzę do jak najszybszego przekazania jej młodszemu pokoleniu. Musi nastąpić zmiana generacji. Czasy się zmieniają i młodzi są lepiej przygotowani do stawienia czoła nowym wyzwaniom – stwierdził, odmawiając jednak sprecyzowania czy ma na myśli własny kraj.

Ciekawe co jest skuteczniejsze – tarot, czy zjednywane krwawymi ofiarami orisze? A może pozbawione magii i oparte tylko na dziennikarskiej analizie przepowiednie Newsweeka? Odpowiedź za 12 miesięcy.

A Wy? Wierzycie we wróżby i jasnowidzenie? Chodzicie do wróżek, bądź czarowników? Opowiedzcie proszę o własnych doświadczeniach!

Related posts:

1. Najpopularniejsze teksty sierpnia
2. Newsweek zdenerwował Cháveza
3. Najpopularniejsze teksty maja

Wczoraj wybraliśmy się do prawdziwego brujero (czarownika). Ale nie był to kubański santero, tylko houngan – kapłan haitańskiego voodoo! Polecila nam go mama naszej czarnoskórej koleżanki Betty, jako „wiarygodnego przepowiadacza przyszłości i lekarza”.

Przez Frediego, bo tak nazywa się nasz czarownik, „przemawia” zmarly w XIX w. Haitanczyk, o imieniu Serafin, który za życia był ponoć kobieciarzem, fircykiem i zginął od kuli zazdrosnego męża uwiedzionej przez niego niewiasty. Fredi stawia tarota, a Serafin przemawia przez niego. „Obaj” mieszkają obecnie w Vedado, ongiś bogatej dzielnica Hawany, w jednej z tych pięknych, dwupiętrowych, lecz teraz już zrujnowanych willi, ktore Rewolucja dała czarnym przybyszom z Oriente. Mieszkają na pierwszym piętrze.

Czerwone drzwi do mieszkania z rozpięta nad framugą plecionką z zasuszonych liści trzciny cukrowej wskazują wejście. Są przedsmakiem tego co zobaczysz w środku… Dwie izby, z których jedna służy jako poczekalnia dla oczekujących do Serafina, a druga jest jego królestwem.

Kiedy wchodzimy, na swoją kolej czeka już kilka osób . Dwie kobiety w średnim wieku, jeden młody mężczyzna, drugi nieco starszy i dwie starowinki. Wszyscy Czarni i raczej skromnie wyglądający, ale Betty zapewnia nas, że przyjeżdżają tu i samochody na dyplomatycznych rejestracjach…

Kobieta ubrana na biało podaje nam świeczki i pyta sie czego chcemy od Serafina. Ma niesamowicie czarne, przeszklone oczy, błyszczące na tle jej ciemnej skóry. Chcemy comprobar a tirar las cartas – spróbować tarota.

Czekamy. W poczekalni jest kilka metalowych krzeseł, dwa bujane fotele i rozwalona sofa. Jest telefon. Nie ma wielu rekwizytow brujerii. Pomimo wiatraka, powietrze i tak jest przesiąknięte popołudniową wilgocią i zapachem świec, cygar i papierosów. Jesteśmy ostatni w kolejce. Przyszlismy o 19-tej, a Serafin przyjmuje tylko dwa razy w tygodniu od 16. do późna w nocy.

Co jakiś czas otwierają się drzwi do królestwa Serafina i widzę żółtą aurę – drut z żarówką zwisajacą z sufitu i świece na podłodze. Wyraźnie słyszymy też przejmujące zawodzenia. Ogarnia mnie niepokój, Patrycja, moja narzeczona, siedzi niemal skulona, nikt nic nie mowi…

Wreszcie wchodzimy. Fredi siedzi na prostym drewnianym krześle przed starym, wąskim także drewnianym stołem. Jest duży. Czarny jak smoła. Ubrany w białą płócienną koszulę i białe spodnie, ma na głowie czerwoną chustkę, a na nią nasadzony kapelusz panama. Jego rondo zasłania mu niemal całą twarz, więc dopiero gdy podnosi głowę widzę jego wąskie, zmrużone oczy z długimi podwiniętymi rzęsami i gęste wąsy. Nic nie mówi. Jego asystentka każe nam się „oczyścić” – zamoczyć dłonie w miednicy z niebieską wodą i spryskać nią twarz. W miednicy leżą woskowe figurki kobiety i meżczyzny, oraz plastikowa ryba… Dlaczego woda jest niebieska?

Asystentka każe Patrycji zająć miejsce na przeciwko czarownika, ja siadam za nią, obok mamy Betty. Zanim Fredi wprawi się w trans, wchodzi jeszcze abogado (adwokat – skryba), którego rolą jest spisywanie tego co mówi Serafin.

Zaczyna się zawodzenie. Ciarki mogą przejść po plecach! Fredi śpiewa jakąś „banalną” piosenkę po francusku, z dziwnym akcentem, o dziewczynie która szuka kochanka, ale ciężko zrozumiec więcej niż poszczególne słowa… Kapłan zawodzi i charczy. Nabiera powietrza w gardłowy, świszczący sposób…uueehh, uueeehh!

Vévé (symbol) Papy Legba, który w religii voodoo jest posłańcem przeznaczenia, łącznikiem między ludzkością a loa, czyli światem duchów. Figury Św. Łazarza uosobiają właśnie Papa Legba.

Trwa to kilka minut, wszyscy siedzimy sztywno, ja nieśmiało rozglądam się po izbie. W rogu obok mnie jest altar, ołtarz. Podłoga pokryta grubą warstwą steryny, z której wystają pióra, brzegi zatopionych dzbanków z powsadzanymi w nie krzyżami, fragmenty łańcuchów, żelastwa. Są też kawałki czarnych plastikowych lalek z powyrywanymi rączkami. Na szczycie tej kupki w rogu jest figurka San Lazaro – Świętego Łazarza. Tam palą się nasze świeczki.

Obok Frediego stoją jeszcze trzy inne, większe figurki tego świętego. A na krótkich półkach na ścianie poustawiano obrazki innych kanonizowanych, także oświetlone ognikami. Jest też tam miniaturowa drabinka oparta o ścianę symbolizująca drogę do nieba. Po obu jej stronach też mrygają świeczki…

Fredi przerywa swoją pieśń i daje Patrycji talię kart do przełożenia…

Dalej już nie mogę pisać bo to, co powiedział Patrycji jest dla niej… Poza jednym… Przemawiający przez Frediego Serafin odkrywał i tłumaczył kolejne karty. Wyszło wtedy na jaw, że Patrycja jest…wiedźmą (choć ja akurat to wiem od dawna ), ponieważ przyczepił się do niej tzw. muerto negro, czyli czarna śmierć. To rodzaj złego ducha, który może na człowieka sprowadzić wiele złego, również zgon.

Spopularyzowana przez polskch żołnierzy walczących w XIX wiecznej Rewolucji Haitańskiej częstochowska Czarna Madonna zajmuje ważne miejsce w religii voodoo. Symbolizuje ona najczęściej Erzulie Danton - ducha macierzyństwa. Lubi gdy składa się jej ofiary z czarnych świń, rumu i mocnych papierosów bez filtra...

Po tym wszystkim, co Patrycja wcześniej usłyszała o swojej przeszłości od Serafina, wygłądała teraz naprawdę na wstrząśniętą. Pewnie dlatego, poprosiła o jakąś „odtrutkę” na muerto negro. Serafin pomedytował trochę, charcząć swoim zwyczajem i orzekł, że trzeba się spieszyć – w ciągu dwóch dni mamy przygotować składniki, wyznaczone przez Abogado. Oto część z tych, które zapamiętałem: butelka rumu, herbatniki, perfumy, chusteczki, ręcznik, stare ubranie i… kurczak, oczywiście żywy. Operacja wypędzania złego ducha miała kosztować sto dolarów.

Patrycja, która lubi zwierzęta, wystąpiła w obronie kurczaka. Abogado po namyśle obiecał, że kura może przeżyje, potrzeba bowiem „tylko” trochę jej świeżej krwi. Twarda postawa Patrycji, również w kwestii finansowej, przyniosła kolejną ofertę skonsultowaną z Serafinem: bez kurczaka, o dwadzieścia dolarów taniej, skuteczność ta sama. Tego było Patrycji zbyt wiele. Powiedziała, że zastanowi się nad tym w domu i oddzwoni…

Ja siadam następny, po Patrycji, naprzeciwko Frediego-Serafina. Asystentka obmywa mu ręce, sypie je talkiem i skrapia perfumami. Mam przełożyć karty. Na trzy kupki. Potem na dwie. Potem mam wskazać jedną z nich. Serafin stawia tarota… Szeptem przy każdej karcie objaśnia co mnie spotka, co mnie juz spotkało, jakie są przeszkody na mojej drodze… Po seansie Patrycji rozumiem już każde jego slowo, przyzwyczajony do niewyraźnej wymowy. Wcześniej sens często mi umykał, bo siedziałem dalej, a on mówił na wpoły charcząc, na wpoły szepcząc…

Zauważam, że Serafin, jak przystało na 28-letniego mlodzienca i fircyka (co prawda, zmarłego przedwcześnie) ma poczucie humoru! Oczy mu wtedy się świecą i pyta: verdad o mentira? (prawda czy fałsz?)… Mówi, że jestem już tutaj od ponad 2,5 roku (prawda), że miałem wybór, nikt mi nie kazał przyjeżdzać na Kubę (prawda), że jestem prawowity i inteligentny (? )…

Rozdaje kolejną kartę i mówi: levantate! (podnieś się!). I dziękuj Bogu! Wyszła dobra karta, fortuna mi sprzyja! Komizmu nabiera fakt, że każe mi wstawać i dziękować Bogu przy trzech kolejnych kartach z rzędu! De donde vas a sacar este dinero, no es dinero es el dinelon? (skąd będziesz miał te pieniądze, nie pieniądze a całą furę kasy?) – pyta. A mnie się chce śmiać. Powstrzymuję się i odpowiadam pytaniem: powiedz mi to ty!

Serafin tylko jednak tłumaczy, że będę miał duży dom, że jest jakaś Mulata koło mnie, która będzie polować na moje pieniądze. Potem nagle pyta się, czy mam w rodzinie łysego, silnego meżczyzne, który komenderował ludźmi? Wypisz, wymaluj mój dziadek – przebiega mi przez głowę. Widzę go – mówi. Potem jeszcze każe mi napisać na karteczce imiona osób, które mnie nie lubią w pracy. Każe też skrybie podać butelkę, wkłada tam przez wąskie gardło moją kartkę, która tonie w ciemnej mazi. Staną sie twymi przyjaciółmi – mówi.

Potem karta dalej mi sprzyja. Serafin mówi, że jak skończę swój pobyt na Kubie, a inni będą mnie namawiali żebym go przedłużył, mam wracać. Po drugiej stronie oceanu będę miał dom i rodzinę. Każe mi się podnieść jeszcze kilka razy i dziękować Bogu. Jego asystentka mówi, że chętnie pojedzie ze mną na druga stronę oceanu, bo tak pomyślnej kombinacji kart dawno nie widziała…

Serafin grobowm głosem mówi, że w ani razu nie pojawiła się karta z brujo. Czuwa nade mną zatem jakiś mój silny brujo i broni dostępu innym. Tu eres el brujo! (ty sam jesteś czarownikiem!) – wykrzykuje gardłowo! Zapada w lekkie odrętwienie. Seans dobiega końca…

Wychodzimy mocno zmuleni z pokoju. Patrzymy na zegarek – jest 23.30. Cztery i pół godziny spędziliśmy w domu Serafina! Nie chce nam się wierzyc. W poczekalni jeszcze więcej ludzi niż jak weszlismy. Nie wiemy co o tym wszystkim myśleć. Śmiejemy się z siebie i weryfikujemy to co nam powiedział Serafin. Co było prawdą, co nie? Skad on to wszystko wiedzial?!

Hawana, 2003

Autorem tekstu jest Tomasz Wodzyński – dyplomata i podroznik, w latach 2000-2004 pracował w Ambasadzie RP w Hawanie.

P.S. Osobom zainteresowanym afrokaraibskimi wierzeniami tierralatina.pl poleca wyśmienity album im poświęcony, zatytułowany Crossing the Water: A Photographic Path to the Afro-Cuban Spirit World. Do nabycia m.in. w Amazon, zarówno w Stanach Zjednoczonych, jak i Wielkiej Brytanii. Książka ta, to owoc ponad 5-letniej pracy dwóch znakomitych fotografów, Claire Garoutte i Anneke Wambaugh, którym udało się zdobyć zaufanie kubańskich wyznawców Santerii, Palo Monte, czy spirytyzmu… Ponad 150. wspaniałym fotografiom towarzyszą obszerne teksty, będące doskonałym wprowadzeniem w ten tajemniczy świat.

Related posts:

1. Niewinność wśród koki nagrodzona
2. Zabazgrali Chrystusa z Corcovado
3. Hiszpański bananowy świat

To było do przewidzenia. Wenezuelskiemu przywódcy za grosz nie spodobały się prognozy na nadchodzący rok przygotowane przez redaktorów amerykańskiego Newsweeka. Wśród 10. przepowiadanych wydarzeń znalazły się bowiem obalający Hugo Cháveza zamach stanu i śmierć Fidela Castro.

Na czym się opiera to czasopismo robiąc takie prognozy? Na swych pragnieniach, na swej nienawiści! – grzmiał dzisiaj wyraźnie poruszony Hugo Chávez, komentując ubiegłotygodniowe przepowiednie Newsweeka. Amerykański tygodnik aż trzy z dziesięciu zapowiadanych przez redakcję jako prawdopodobne w 2010 roku międzynarodowych wydarzeń, umieścił w Ameryce Łacińskiej i na Karaibach.

Największe oburzenie wenezuelskiego przywódcy wywołała oczywiście zapowiedź obalającego go przewrotu wojskowego. Zdaniem Newsweeka zapowiedziana przez Cháveza konstrukcja „socjalizmu XXI wieku” definitywnie legnie w gruzach. Dziennikarze przypominają, że ceny w Wenezueli wzrosły w tym roku o 30 proc. i nic nie wskazuje na to, aby ta najwyższa na kontynencie inflacja miała się w 2010 roku zatrzymać. Wręcz przeciwnie – boliwar będzie tracił na wartości jeszcze szybciej, co najbardziej odczują najbiedniejsi i klasa średnia. Według tygodnika obecny kryzys energetyczny sprawiający, że coraz częściej wenezuelskie miasta pogrążają się w ciemności, także będzie się pogłębiał. A wymyślona przez Cháveza Zimna Wojna z Kolumbią, która jest przecież drugim co do wielkości handlowym partnerem Wenezueli (po… Stanach Zjednoczonych) spotęguje kryzys.

Newsweek przepowiada paraliż wenezuelskiej gospodarki, upadające zakłady przemysłowe i coraz bardziej puste sklepy. „Świeże mleko, wołowina i mąka staną się towarami luksusowymi” – złowieszczy tygodnik. To wszystko, wraz z wciąż rosnącą przestępczością, która i tak jest już jedną z nawyższych na świecie, sprawi – zdaniem amerykańskich redaktorów – że przeciw Chávezowi wystąpią nawet najbiedniejsi. I armia nie będzie miała innego wyjścia, jak obrócić się przeciw prezydentowi i zaprowadzić w kraju porządek. „Socjalizm XXI wieku zmierza w kierunku znanego dobrze z XX wieku socjalizmu braków w zaopatrzeniu, ubóstwa i chaosu” – twierdzi Newsweek.

Chávez oczywiście przepowiednie te odrzuca. Monopolizując dzisiaj wszystkie kanały radia i telewizji próbował wmawiać słuchaczom, że kraj ma sie dobrze i coraz lepiej. Tupetu wystarczyło mu nawet, aby stwierdzić, że rząd „chwycił byka za rogi” i odnosi sukcesy w walce z brakiem bezpieczeństwa. Jako przykład podał, że… w minione święta Bożego Narodzenia na wenezuelskich drogach zginęło mniej kierowców niż rok wcześniej. Nie wspominając przy tym ani słowem o ponad 60. ofiarach morderstw w samym tylko Caracas, między 23. a 26. grudnia…

Chávez zapewnił też, że jest pewien lojalności wenezuelskiej armii, której zadaniem – jak przypomniał – jest m.in. obrona socjalizmu. Uznał, że zamach stanu byłby możliwy jedynie gdyby ktoś zaimportował armię z zagranicy. I ostrzegł: Gdyby ktoś odważył się to zrobić, niech pamięta że nasz kontratak będzie bezlitosny.

Wenezuelskiemu prezydentowi nie spodobało się także, że zdaniem Newsweeka rok 2010 będzie ostatnim jaki spędzi na Ziemi Fidel Castro. Czyżby zdaniem tego tygodnika Fidel wybierał się w podróż na Księżyc? – pytał się Chávez, który uważa kubańskiego dyktatora za swego „ojca politycznego”. Tymczasem amerykański tygodnik przepowiada, że wraz ze śmiercią Fidela, który – to nie jest tajemnicą – jest od kilku lat przewlekle chory, rozpocznie się proces przemian na Kubie.

Wg. amerykańskich dziennikarzy nie będzie to jednak gwałtowna rewolucja, ale raczej szybka ewolucja. Raúl Castro, bez nadzoru brata, miałby m.in. poluźnić dotychczasowe „doktrynalne sztywności” jak brak wolności prasy, drakońskie ograniczenia w zagranicznych podróżach, kult jednostki, czy prześladowanie gejów. Kuba wycofałaby się także ze swej tradycyjnej antyamerykańskiej retoryki. Nie ze względów ideowych, ale z czystego pragmatyzmu. Rzadząca kasta zdałaby sobie w końcu sprawę, że – tak jak to miało miejsce w innych krajach dawnego sowieckiego obozu – na przemianach i otwarciu bardzo może ekonomicznie skorzystać.

Wg. Newsweeka już w przyszłym roku Kubę odwiedzą reprezentanci Departamentów Stanu, Bezpieczeństwa i Handlu. A być może jeszcze przed końcem 2010 roku Hillary Clinton ogłosiły plan całkowitej normalizacji stosunków Waszyngtonu z Hawaną. Miałaby ona nastąpić w roku 2013.

Trzecią latynoską prognozą Newsweeka, do której akurat Hugo Chávez się dzisiaj nie ustosunkował, jest rosnące gospodarcze znaczenie Brazylii, nazywanej przez amerykański tygodnik „Nowymi Chinami”. Prognozy dla Brazylii są jednak zuepełnie odwrotne niż te dla azjatyckiego Państwa Środka, któremu tygodnik przepowiada na przyszły rok głęboki kryzys. Bryzylijska gospodarka ma urosnąć w 2010 roku o 8 proc., a odkryte niedawno olbrzymie złoża ropy mają przynieść nowe miejsca pracy i duże pieniądze do budżetu. Potężnego kopniaka w infrastrukturalne inwestycje ma dać także niedawne przyznanie Rio de Janeiro prawa do organizacji Igrzysk Olimpijskich w 2016 roku.

O tym kto miał rację, redaktorzy Newsweeka, czy Hugo Chávez, przekonamy się już w ciągu najbliższych 12 miesięcy. Ja tylko od siebie dodam, że kilka miesięcy temu, czyli zdecydowanie przez Newsweekiem, nazwanym dzisiaj przez wenezuelskiego prezydenta „czasopismem Imperium”, bardzo prominentny dziennikarz reżimowej telewizji VTV przekonywał mnie przy butelce rumu, że Hugo Chávez roku 2010 nie przeżyje. Że zostanie obalony przez tych samych, którzy jeszcze niedawno stanowili jego bazę – przez biedotę. – tłumaczył mi człowiek, który na codzień paraduje przed kamerami w czerwonej koszuli i dzięki której dorobił się m.in. luksusowego apartamentu w Panamie…

Related posts:

1. Strażnicy Cháveza
2. Internetowa ofensywa Hugo Cháveza
3. Kochaj Cháveza – to patriotyczny obowiązek!

Na Kubie, jak w większości krajów latynoskich, dziewczyna kończąc piętnaście lat, staje się dorosła. W tym dniu na jej cześć odbywa się wielka uroczystość urodzinowa, tzw. Quinces, czyli Piętnastka. Jednak na tej wyspie to nie impreza jest najważniejsza. Finałowym wydarzeniem dnia, na które wszyscy czekają z napięciem, jest moment wizyty u fotografa.

W dniu piętnastych urodzin sąsiadka mozolnie prostuje jej gęste kręcone włosy. Yenisey co chwilę przegląda się z powagą w kawałku złamanego lustra.

I nie chodzi tu bynajmniej o prozaiczne uwiecznienie na kliszy tego życiowego momentu. Ta wizyta w pierwszym dniu dorosłości przybiera wartość symboliczną. Fotograf staje się odpowiednikiem maga, którego trudnym zadaniem jest wyczarowanie za pomocą zdjęć świata najskrytszych marzeń dziewczyny. To dzięki niemu pozostanie pamiątka, która zawsze przypominać jej będzie chwilę, w której świat leżał u jej stóp. A to, że zdjęcia jej koleżanek są łudząco podobne… Cóż, przecież wszystkie dziewczyny mają podobne marzenia.

Yenisey ma wiecznie pijanego ojca i nieporadną matkę. W życiu musi radzić sobie sama. Jest arogancka i wyszczekana. Na wizytę u fotografa przychodzi z torbą wypchaną ubraniami – wszystko, co ma najlepszego, lub co udało jej się wyprosić od koleżanek na tę okazję. Mimo to fotograf José protekcjonalnie wydyma wargi. W mgnieniu oka przerzuca zawartość torby. W co ja cię mam ubrać? – narzeka.

Yenisey nagle robi się cicha i przestraszona. Na szczęście pomysłowy pomocnik fotografa René, robiący dziś za stylistę i fachowca od makijażu, zdziera wiszącą na oknie czerwoną kotarę i zawija jej wokół talii. Jeszcze tylko wiąże na ramieniu wielką kokardę i suknia wieczorowa gotowa. Dziewczyna zmienia się w damę. Trzask migawki. Pierwsze zdjęcie gotowe!

Innej sukni nie ma już z czego zrobić. Deficyt ubraniowy na Kubie w tej chwili boleśnie uderza w naszą bohaterkę. Rozbieramy! – fotograf znajduje genialnie proste wyjście z trudnej sytuacji. Yenisey zostaje tylko w skąpych majteczkach. Niespodziewanie okazuje się, że ma bardzo zgrabna figurę. Dramat został zażegnany.

Matka i młodsza siostra przyglądają się metamorfozie Yenisey

Zrobimy z ciebie wampa – cieszy się José. Pokazuje wytłuszczoną stronę wyrwaną z „Playboya”, zapomnianego pewnie gdzieś na plaży przez dewizowych turystów. Na zdjęciu perwersyjnie związana naga modelka pręży swe wdzięki. René w lot łapie sugestie szefa. Wyciąga z przepastnego pudła sznur. Zdjęte z szubienicy – myślę z przestrachem widząc na jego końcu misternie zawiązaną pętlę.

Obaj fachowcy są genialnymi przykładami powszechnego na Kubie mistrzostwa w robieniu czegoś z niczego. Nałożone na kraj embargo najbardziej mści się na biednych mieszkańcach wyspy. Brak jest podstawowych materiałów. Każdy kombinuje więc jak może i próbuje ułatwić sobie życie.

René jest gejem. Ma lekko przesadzone gesty i kobiecy głos. Od niego dowiaduję się, że żyją w nieformalnym trójkącie z fotografem i jego kucharzem. No cóż, czasy są ciężkie. Razem zdecydowanie łatwiej. Studio fotograficzne jest zarazem ich apartamentem. W kąciku kuchennym poniewiera się kilka zardzewiałych garnków. W przerwach między robieniem zdjęć José zmywa naczynia. Na Kubie nie marnuje się czasu.

Miniaturowa ubikacja z gadającym lokatorem

Na przykładzie mieszkania tego człowieka widać typową na wyspie pomysłowość. W ramach oszczędzania wszystko musi być maleńkie i praktyczne. Jakby w jakiejś zadziwiającej kompozycji szkatułkowej małe samo w sobie studio ma wydzieloną maleńką kuchnię, a ta jeszcze mniejszą ubikację. Bez drzwi, bo korzystającemu z niej nie zmieściłyby się nogi. Gdy w pewnym momencie jestem zmuszona jej użyć, kolana wystają mi do kuchni. Na domiar złego nagle zdaję sobie sprawę, że nie jestem sama. Dokładnie nad muszlą wisi klatka. Też malutka. Z niej łypie na mnie jednym okiem papuga.

Przeciętna miesięczna pensja na Kubie to 20 dolarów. Ojciec Yenisey, w przerwach między piciem, żyje z organizowania nielegalnych konnych wypraw dla turystów. Gdy nie ma chętnych, sprzedaje pomidory. Matka nie pracuje. Zajmuje się domem.

Profesjonalny makijaż córki kosztuje pięć dolarów, a każde zdjęcie – dolara. Te z Leonardo di Caprio są droższe – aż dwa dolary, bo i roboty z nimi więcej. Do fotomontażu potrzebny jest komputer, a ten jest tylko jeden w całej okolicy. Ale cóż znaczą dwa dolary, za możliwość sfotografowania się w ramionach boskiego Leo.

Te zdjęcia będą potem latami pieczołowicie przechowywane między stronami gazety – albumy też są towarem deficytowym – i pokazywane z dumą wszystkim znajomym. Cena kilkunastu zdjęć to równowartość jednej miesięcznej pensji. To dużo jak na Kubę, ale mało jak na cenę marzeń. Gdzie na świecie którakolwiek dziewczyna za dwadzieścia dolarów ma szansę kupienia największych marzeń swojego życia?

Tylko w ten jeden dzień wchodzące w dorosłość dziewczęta mają niepowtarzalną szansę wcielić się w role, których nigdy nie odegrają; w postaci, którymi nigdy nie będą. Scenariusz dla nich już dawno został napisany i mało jest prawdopodobne, aby nastąpiły w nim jakieś zmiany… Teraz mają piętnaście lat, za rok lub dwa wyjdą za mąż, za kolejny rok urodzą pierwsze dziecko, potem następne, roztyją się, stracą blask w oku i wtedy nawet najznakomitszy fotograf nie wyczaruje z nich księżniczki. To jest ich dzień. Jedyny dzień, kiedy mogą sobie pozwolić na szaleństwo, za które rodzina płaci z całkowitym zrozumieniem.

Dziś te dziewczyny z ubogiego kraju, gdzie podróż za granicę kojarzy się z upokarzającą ucieczką na tratwie przez ocean, dumnie pozują na tle egzotycznych krajobrazów i drogich jachtów. Za pomocą kilku drobnych trików stają się damami, wampami, gwiazdami filmu.

Ten jeden jedyny raz mogą zagrać wyśnioną rolę swojego życia.

Related posts:

1. Najpopularniejsze teksty marca
2. Wałęsa czeka na wolną Kubę
3. Haiti błotem przykryte